Voor de tweede keer geboren

Mijn dochter Astrid is altijd 'anders' geweest dan andere kinderen. Vanaf haar geboorte heb ik dat gevoeld en ik ben zo samen met haar een zoektocht begonnen: een zoektocht naar mezelf en een weg voor haar. Het is niet van een leien dakje gegaan, maar ik heb veel door haar geleerd.

Ik had geen referenties, veel dingen moest ik alleen onderzoeken. Zij had het moeilijk met in het leven staan. Haar geboorte was moeilijk, ze had veel last van allergieën, was druk, werd op school gepest en had angsten om alleen te zijn. Er waren veel veranderingen in ons leven zoals diverse verhuizingen, dus andere woonomgevingen, twee scheidingen, op school steeds juffen die ziek waren en vervangen moesten worden. Het leek alsof we geen grip hadden op het leven. De enige stabiele factor voor haar was ik. We hebben veel samen beleefd en hadden het heel moeilijk. Dit heeft een sterke band geschapen.

In de puberteit ontstond er een heftige strijd voor haar eigen identiteit en kwam veel pijn uit het verleden naar boven. Ze was heel gevoelig, had toen (vanaf haar negende jaar) ook al paranormale ervaringen, zag aura's en hoorde de stem van haar overgrootmoeder. Bij een therapeute hebben we oma gevraagd alleen te praten als Astrid iets vroeg. Astrid zat eigenlijk niet goed in haar lichaam en vond het leven moeilijk.

Als zij ervaringen of spanningen niet goed aankon, raakte ze in paniek of in de war. Ze kon zomaar weglopen of kwam buiten zichzelf te staan door woede-uitbarstingen en angsten. Dit liep vaak uit de hand en het kostte mij veel moeite om haar weer rustig bij zichzelf te laten zijn. Ik heb dat als moeder steeds gezien, maar niemand nam dat serieus. Ik heb nooit hulp gehad en heb altijd op mijn intuïtie gedreven, maar twijfelde ook aan mijn opvoeding. Wat deed ik fout? Ik deed toch wat mijn gevoel me ingaf, maar wijsheid is duur, emotioneel gezien dan. Materieel trouwens ook, want alternatieve hulpverlening moet je zelf betalen en met een uitkering is dat niet prettig.

Toen het uitging met haar vriend, bijna twee jaar geleden, werd het heel erg. We dachten dat ze haar verstand had verloren. Ze is toen weggelopen en is zelf naar het Riagg gegaan om hulp te vragen. Wij hebben meegewerkt om gesprekken aan te gaan met maatschappelijk werkers, psychologen, Ajo en Jeugdzorg. Rapporten en adviezen. Afijn, de normale weg bewandeld zal ik maar zeggen. Daar zijn we eigenlijk niet veel wijzer geworden en die weg is erg lang(zaam). Als je acuut hulp nodig hebt, sta je toch alleen. We zijn toen weer de alternatieve weg ingeslagen: ik heb zelf cursussen gedaan, we hebben therapeuten bezocht, maar het bleef niet goed met haar gaan. In ons gezin ontstond een heel moeilijke situatie met haar jongere broertje en zusje. In het belang van ons allen is zij op haar zestiende ergens anders gaan wonen.

Zij kreeg toen last van allerlei nare angsten, zij ervoer dingen die anderen niet konden zien of horen. Potloden vlogen uit haar hand door de kamer, de radio ging spontaan aan, het licht ging aan zonder een knopje aan te raken. Ze was bang dat ze gek werd. Meermalen haalde ik haar midden in de nacht op van een station of van haar kamer; het was heel moeilijk. Ik bleef haar steunen en ze kon altijd op ons rekenen. Een vers blik geduld en energie was welkom in die tijd.

Voor de grote problemen met Astrid hadden mijn huidige man en ik een lezing bijgewoond van Stichting Nieuwetijdskinderen en dit was een hele eye-opener. Zij en wij herkenden zoveel en dit is wel een hele steun geweest. Toch was alleen herkennen en weten niet voldoende voor ons in deze situatie. Als we bij Jeugdzorg waren gebleven moest ze in behandeling bij een psychiater. Astrid wilde dat niet en ik 'wist' dat voor haar de oplossing daar niet lag. Ook niet in de medicijnen. Ik wist intuïtief dat ik haar kwijt zou zijn als zij in de psychiatrie terecht zou komen. (Later heeft ze wel gesprekken gehad met een antroposofische psycholoog; dit heeft zij als heel prettig ervaren.)

Ik had ooit lezingen beluisterd op tapes van Sonia Bos. Zij is een mystica die lering doorkrijgt o.a. met betrekking tot het helen en genezen van lijden van o.a. lichaam en geest. Ik heb, toen ik het niet meer zag zitten met Astrid, contact opgenomen met het secretariaat en gevraagd om hulp van Sonia Bos. Ik ben lezingen gaan bezoeken, boeken gaan lezen en me gaan verdiepen in de Aquariusmystiek. Deze vorm van heling sprak mij erg aan, vooral door de simpelheid. De Aquariusmystiek is erop gericht om bijvoorbeeld leed, patronen en blokkades te transformeren. Het spreekt ons eigen creërende vermogen aan. De doelen kunnen variëren van je kind tot en met de wereldproblematiek. En iedereen kan het!

Een therapeute heeft een paar maal een healing op afstand gedaan.
Ikzelf moest aan de slag met meditatiebanden voor o.a. aarding en incarnatie en de relatie met het leven. Die moest ik tweemaal per week doen voor mijn dochter. Ik ging rustig zitten en visualiseerde symbolen. Ik vroeg dan bijvoorbeeld om een hercreatie van alle blokkades en trauma's die Astrid in de weg stonden om het leven te aanvaarden. Ik heb gezien dat Astrid opnieuw op aarde kwam en weer aanspreekbaar werd. Zelf kreeg ik daardoor ook een betere aarding en mijn relatie met het leven is ook beter geworden. Ouders kunnen vaak ook heling gebruiken!

De therapeute zag dat Astrid niet geaard was en daardoor te open stond. Astrids ziel koos ook niet voor het leven en wilde weg van hier. Hierdoor is er een beschadiging gekomen in haar lichtwezenlichaam en ontstond er een opening voor negativiteit, stemmen, ongecontroleerde woede en angsten.

Ik heb mij vaak erg verdrietig en machteloos gevoeld, omdat het kind dat ik het leven had gegeven het leven niet wilde. Later begreep ik dat dat niet mijn schuld was, maar het voelde zo machteloos om te zien dat je kind de vernieling ingaat, terwijl je zo van haar houdt. Zo'n kind kost je zoveel energie en moeite. Gelukkig kreeg ik steun van mijn man. Alleen had ik dat niet gered, denk ik.

Ik heb gewerkt met een aantal boekjes van Sonia Bos over psychose, depressie en oertrauma. Daar staat het een en ander uitgelegd over de onhele mens. Niet-heel-zijn heeft stadia die variëren van depressiviteit tot psychose en uiteindelijk leiden tot zelfmoord. Niet iedereen is hetzelfde en het eindstadium is niet altijd zo dramatisch, maar mijn dochter had dat zeker in zich.

Het mooie van deze Aquariusmystiek vind ik dat je als ouder niet meer werkloos langs de zijlijn zit, maar echt iets kunt bijdragen aan het genezingsproces van je kind. Heerlijk is dat.

Door de healings en meditaties is zij veranderd in een rustig meisje dat veel lekkerder in haar vel zit en blijer en evenwichtiger is. Ze is nog op weg naar zichzelf en haar evenwicht, maar wie is dat niet in deze tijd? Ze moet nog om leren gaan met haar gevoeligheid en haar heftige karakterstructuur, maar het gaat stukken beter. Ze is nu 'heel' en leert omgaan met discipline en grenzen. Deze bieden haar het kader waarin ze goed kan functioneren. We werken nu nog aan het afwijzingspatroon, maar alles op zijn tijd. Zij heeft nog steeds paranormale ervaringen (steeds meer eigenlijk) en ziet dingen die ik niet zie, maar ze kan er nu mee omgaan. Ze is een prachtmens en ze gaat goed. Ze is gelukkiger, heeft een leuke vriend en zoekt haar weg in deze maatschappij, zodat ze vorm kan geven aan dat waarvoor ze hier is gekomen. Ze heeft het leven aanvaard en daar ben ik heel blij mee.
Op dit moment is zij vijf weken op reis in Marokko met haar vriend. Ik vind het moeilijk om mijn zorgenkind los te laten, maar ik moet. Ze kan het ook zonder mijn dagelijkse zorg, maar loslaten doet soms pijn. Op het moment dat ik dit schrijf belt ze op om te zeggen dat alles goed is. Hoezo contact ver weg?

Ik ben dankbaar met de strohalm die mij is aangereikt. Het zal niet de enige weg zijn, maar deze weg heeft mij in ieder geval mijn kind teruggegeven.

De naam van de schrijfster is bekend bij de webredactie.