Ons nieuwetijdskind Bo, deel 2

Dit is het tweede en laatste deel van een tweeluik over Bo. In dit tweede deel vertelt zij over Bo vanaf zijn vierde jaar tot aan nu. Zij schrijft haar verhaal in briefvorm aan Bo.

In eerste instantie ben je naar een 'gewone' basisschool gegaan, die integratie hoog in het vaandel had staan. Maar in de praktijk bleek deze integratie niet te werken. Je hebt daar nooit mogen zijn. Je mocht er alleen onder bepaalde voorwaarden zijn en je moest steeds horen en voelen dat je anders was. Toch was je daar ook al bijzonder wijs. Toen een jongetje niet naast je wilde zitten was je al veel verder dan ik. Je zei dat het niet erg was, omdat dit jongetje het gewoon niet begreep en dat het dan maar beter was dat er een kindje naast je kwam zitten die het wel begreep.

Toen je vijf was, verdween je astma wat meer naar de achtergrond en ontstond er epilepsie. De toeval manifesteerde zich tijdens de bioscoopfilm van De Leeuwenkoning. Achteraf begrijp ik dat je daar véééél te veel prikkels hebt opgedaan.
Maar ook hiermee ging je weer heel bijzonder om. De neuroloog vertelde ons dat de meeste kinderen met epilepsie hun bewustzijn tijdens toevallen verliezen, maar jij ging volledig bewust middenin een toeval staan. Ik zag dat je de controle verloor over je bewegingen van je armen en hoofd, je ogen draaiden weg en je zei: "Ik ben er niet meer, ik ben er biiet meer………, maar ik ben er nog en ik ben het". En vervolgens vertaalde je alle gebeurtenissen in je hoofd in geluidjes. "Piep, piep, tuuut, boink, ik ben er niet meer piep tuut…..maar ik ben er nog en ik ben het!" Na afloop kon je ook nog zeer gedetailleerd vertellen wat je dan zag. Je beschreef dan Lichtflitsen en een soort spinnen van Licht die langzaam door je hoofd kropen. Verder gaf je aan staafjes en buisjes van kleuren te zien.

In het academisch ziekenhuis raakte een arts-assistent zeer overstuur toen ze ontdekte dat jij geen spraakcentrum had. Dit zou in het gebied van je hersenen moeten liggen dat verdwenen is. Ze zei: "Dit is onmogelijk. Hij heeft geen spraakcentrum, maar kan beter verwoorden dan wie dan ook wat er gebeurt". De kinderneuroloog/professor heeft haar toen uitgelegd dat we nog maar heel weinig weten van de hersenen en dat jij waarschijnlijk veel meer en andere delen van je hersenen geactiveerd hebt, omdat je minder hersenen hebt.
Zo ervaar ik ook dat je ratio (linker hersenhelft) flink beschadigd is, maar dat je intuïtie (rechter hersenhelft) daarentegen bijzonder goed is ontwikkeld.

Na drie jaar in het reguliere onderwijs te hebben gezeten, ging je je steeds meer afsluiten en opsluiten in jezelf. We zagen dat ons prachtige, gevoelige, open kind zich steeds meer ging terugtrekken en dreigde te verdwijnen.
Toen hebben we zelf besloten je aan te melden bij het speciale onderwijs.
Daar zit je nu nog steeds: op de Mytylschool* en je hebt het er prima naar je zin. Je ontwikkelt je nu ook in je eigen tempo. Vooral de yogaoefeningen die een klassenassistente met je doet, vind je zeer prettig. Het lezen en schrijven gaat nog steeds moeilijk, maar komt wel langzaam op gang. Rekenen begint ook heel langzaam te komen. Het lijkt je ook niet te interesseren en op school beschrijven ze je als zeer dromerig. Maar daarentegen ben je zeer communicatief, weet je alles van biologie, de natuur, aardrijkskunde.

Om je in het leren lezen en schrijven te ondersteunen zijn we sinds kort begonnen met de Daviscounseling. Ron Davis was dyslectisch ten gevolge van een hersenbeschadiging. Ze hebben hem steeds verteld dat hij nooit zou kunnen lezen en schrijven. Hij is echter toch ingenieur en beeldhouwer geworden! Hij heeft de link gelegd tussen beelddenken en dyslexie en een methode ontwikkeld om beelddenkers op een andere manier (vanuit het beeld) te leren lezen. Deze methode gebruiken we nu om jou te leren lezen en…..je gaat nu met sprongen vooruit, op allerlei gebied. Je bent absoluut een beelddenker. Beelddenkers leren anders. Ook voor mij gaat er nu trouwens een wereld open aangezien ik ontdek dat ik ook een beelddenker ben, en dus via een andere weg leer.

Je bent sociaal-emotioneel zeer goed ontwikkeld. Je bent heel gevoelig en voelt sferen en spanningen erg goed aan. Dit is aan de ene kant prachtig, maar vaak word je er ook ziek van. Ik ben een Reiki*-cursus gaan doen, waarmee ik je prima kan ondersteunen. Soms als je niet kunt slapen vraag je of ik je Reiki wil geven en dan ben je binnen enkele minuten vertrokken. Het werkt ook fantastisch als je benauwd bent in combinatie met de shiatsu* die je vader je geeft en de antroposofische medicijnen. Je wordt steeds groter en sterker nu en je krijgt weerstand.

We merkten dat de stad niet goed voor jou was. Jij hebt al vanaf dat je heel klein bent een sterke band met de natuur. Je bent lid van Greenpeace en het Wereld Natuur Fonds.
Verder ben je gefascineerd door de vulkanen, de sterren, het heelal en de planeten.
Toen je 8 jaar was zijn we naar Curaçao gegaan, waarvan jij zegt dat dit je geboorteland is. Dit klopt ook wel want daar liggen je roots. Steve is daar opgegroeid en zijn ouders zijn daar geboren. Oma woont er niet meer, maar was met ons mee op vakantie. Ze heeft tweederde van haar leven op Curaçao gewoond. Je hebt daar weer een flinke spurt in je ontwikkeling doorgemaakt. Drie weken lang ben je in de zee geweest. De hele dag. Je was meer onder dan boven water. En toen we op Bonaire waren, kwam er elke dag een school dolfijnen voorbij. Zeven dagen lang. Iedereen was verbaasd omdat ze normaal maar heel sporadisch te zien waren. Je zei met de dolfijnen te kunnen praten en de mensen om je heen zeiden dat jij inderdaad op een dolfijn leek, zo de hele dag in en onder water. Je hebt ze van heel dichtbij gezien en toen ik je vroeg hoe het was zei je alleen: "Mam, een droom van mij is uitgekomen!"

Zo was je oma ook zeer verbaasd toen wij op een dag wat rondliepen in een natuurgebied op Bonaire en jij daar opeens zat met wel 30 hagedissen om je heen. Je voerde ze stukjes appel en ze kwamen uit alle hoeken en gaten naar je toe. Normaal zijn deze hagedissen zeer schuw, en ze kwamen ook alleen bij jou. Je zat heel rustig en had echt contact met ze. Ik vond het zelfs een beetje griezelig al die hagedissen die naar je toe kwamen rennen en op je sprongen, maar jij lachte alleen maar en zei dat het heerlijk kriebelde.

Na deze vakantie voelde ik meer dan ooit hoe belangrijk het voor jou (en ons) is om buiten in de natuur te wonen. En we hebben een prachtig huis aan de rivier de Linge in een natuur- en stiltegebied gevonden. Jij bent de hele dag buiten en zegt dan dat je je helemaal vrij voelt hier. Soms kom je me opgewonden halen omdat er een prachtige zonsondergang of regenboog is of omdat er een zwerm spreeuwen in de lucht danst.
En dan weet je niet half hoeveel medicijn je mij brengt. Zo zei je ook al toen je vier jaar oud was en ik me rot voelde: "Volgens mij moet je gewoon in de zon gaan lopen, mam", en dat deed (en doe) ik dan en het doet me erg goed.

En ik ben niet de enige die je medicijn brengt. Je overgrootoma zegt al vanaf dat je heel klein bent: "Soms komen er engelen op aarde en wij hebben één in onze familie gekregen. Ik leef nog omdat ik zoveel liefde van deze jongen krijg. Hij is door God gezonden".
Je gaat graag om met oudere mensen. Hier in het dorp heb je ook veel contact met de ouderen. Je gaat er naar binnen en maakt een praatje met ze en ze worden door je geraakt.
Zo wil je ook al een aantal jaren de bijbel lezen en je hebt helemaal uit jezelf aangegeven dat je gedoopt wilt worden. Dit is niet iets wat wij je in eerste instantie leren. Je bent gefascineerd door het verhaal van de engel Gabriël. Dit moet ik steeds weer lezen. Toen ik dit aan oma vertelde was ze stil en diep geraakt. Ze vroeg me of ik Gabriël kende. Ze vertelde: "De engel Gabriël kwam naar de aarde met zijn zwaard en iedereen die hij met het zwaard aanraakte, werd geraakt! En dit is een Gabriël-kind, hij raakt de mensen".

Je bent een prachtig kind en zeer begaafd en het is de wereld om ons heen die deze gaven niet kunnen zien en ontvangen. Op school word je getest en in al je verslagen staat dat je zwakbegaafd bent en zeer moeilijk lerend. Ik weet dat dit niet klopt en ik wil ook niet meer dat je op deze manier ingedeeld wordt, want jij bent volgens mij zeer makkelijk lerend. Ik hoef je nauwelijks op te voeden, want jij voedt jezelf op. Jij leert op een andere manier en hebt een ander soort onderwijs nodig.
Ik weet dit uit eigen ervaring. Ik kon vroeger op school ook altijd maar net mee en moest eigenlijk naar een huishoudschool. Terwijl mijn ouders mij beschreven als zeer wijs en bijdehand. Ik besloot naar de MAVO te gaan. Ik had altijd concentratieproblemen, want de manier van leren deed geen appèl op mij. Het interesseerde me niet. Waarschijnlijk omdat ook ik een beelddenker ben en de 'normale' manier van leren niet bij mij aansluit. Toen ik vele jaren later op de Hogeschool voor de Kunsten zat, vonden ze mij bijzonder intelligent en zeer creatief!

Er is onderzoek gedaan naar kinderen met concentratieproblemen op scholen en hieruit blijkt dat het merendeel van deze kinderen bijzonder creatief is en zich verveelt. Dus vergeet nooit lieve jongen: het zijn de testen en het onderwijs die beperkt zijn. Je wordt getest met visuele testen op cognitieve, intellectuele en praktische vaardigheden. Maar jij hebt andere kwaliteiten en gaven. Kwaliteiten die in deze tijd, door de snelheid, het materialisme en de overvloed aan prikkels niet meer opgemerkt lijken te worden. Maar het zijn juist deze kwaliteiten die onze Moeder Aarde en al haar kinderen die in steeds grotere problemen dreigen te komen, hard nodig hebben om haar te kunnen verzorgen en om haar te kunnen redden! Toen je de gewonde, aangespoelde dolfijnen op het jeugdjournaal zag heb je hartverscheurend gehuild en was je heel boos en strijdvaardig.

Een tijdje geleden heb je flink gehuild, omdat je besefte dat je nooit in bomen zal kunnen klimmen. We hebben er samen om gehuild, maar toen heb ik je eraan herinnerd dat jij kunt praten met de bomen en eigenlijk altijd bij ze bent. Want er zijn heel veel kinderen die in en uit bomen kunnen klimmen en rennen en fietsen en nauwelijks zien wie de bomen zijn en wat ze voor ons betekenen. Ze vergeten ook hoe belangrijk de oude mensen zijn en dat zij aandacht en respect verdienen. En jij kunt niet rennen, maar jij weet wie de bomen, de dieren, de oude en de jonge mensen zijn en je weet wat ze nodig hebben!
Als het hier soms moeilijk voor je is en ik vraag wat je nodig hebt, dan zeg je: "Liefde mam, ik heb gewoon veel liefde nodig". Je leert ons zoveel.

Zo waren we vorig jaar in Turkije op vakantie. En wij sjouwen dan rond en gaan van alles bekijken. En omdat dit fysiek te zwaar was voor jou, kon jij vaak niet mee. Ik dacht in eerste instantie dat je veel miste. Maar 's avonds vroeg je me of ik buiten mee sterren wilde gaan kijken. En daar lagen we samen op een houten stretcher met een warme deken onder een prachtige enorme sterrenhemel. En je vertelde me over de sterren en de hemel en alle mensen die daar nu zijn en dat het heelal elke dag nog groeit. En toen zei je: "Maar nu moeten we even stil zijn mam". Ik vroeg jou waarom. "Doe het nu maar gewoon" En daar lagen wij en ik voelde dat het een heilig moment was. En toen vroeg je: "Voel je het, mam?" Ik zei: "Wat?"
"Nou als je heel stil bent, kun je voelen hoe de aarde je draagt en……….hoe de aarde je meeneemt, want hij draait en neemt je mee!" En de tranen rolden over mijn wangen, want voor het eerst kon ik echt voelen hoe we gedragen worden. Daar waar wij maar door jakkeren, word jij gedwongen echt stil te zijn en kan je echt voelen hoe je gedragen en meegenomen wordt. En ik besefte hoeveel ik vaak miste!

Onlangs kwam je thuis uit school en had je weer zo'n bijzonder wijs moment. Het lijkt dan alsof er door je gesproken wordt. Je zegt het één keer en kunt het niet herhalen als ik dit later vraag. Je zei het volgende over de kinderen met een handicap op de Mytylschool:
"Mam, er zit van alles in deze kinderen en dat moet vertaald worden. En dat doe ik dan. Ze verstaan die kinderen niet. Dan kijk ik. Want je moet wel goed kijken. En dan weet ik wat ze zeggen. Je moet ook heel goed kunnen luisteren".
En wat ik ook heel indrukwekkend vond is dat je zei:" Ik heb een grens in mijn hoofd. Een grens is een afscheiding die je niet ziet, maar die loopt er wel, die loopt dwars door alles heen. Eigenlijk ook door mijn hele lijf heen. Grens betekent afscheiding, dat je niet verder mag. Maar……je kunt er over heen stappen als je dat wilt!"
En dan weet ik dat jij een wijze, kleine man bent, die niet voor niets hier is gekomen.

Lieve Bo, onze verlichting, ik leer zoveel van je en ben je erg dankbaar. Ik voel me vereerd dat je ons als ouders hebt gekozen. Ik kan je nu zien. Dat heeft wel wat gekost, maar ik ben zeer dankbaar dat ik dit heb teruggevonden. Want je helpt me om steeds meer op mijn pad te gaan lopen. Ik krijg mijn opdracht hier op aarde in dit leven steeds meer in beeld.

Ik weet nu ook dat het belangrijk is onze intuïtieve waarneming te ontwikkelen en te trainen.
Zodat we elkaar en elkaars kwaliteiten kunnen gaan zien en hiervan durven te leren, zodat we samen creatief worden en ons verder kunnen ontwikkelen. Dit is evolutie!
En jij bent mijn beste leermeester, lieve zoon! Ik zie je steeds meer in de wereld komen en je bent een heel bijzonder prachtig mens! Jij hoeft hier alleen maar te zijn en dat is heel veel en……..vergeet nooit: alles wat jij weet is gewoon waar! Jij bent de professor in een kinderlichaam. Niet de professor van de universiteit, maar van het leven!

Een tijd geleden was je heel verdrietig en zei "Ik ben toch ook niet voor niets op de aarde gekomen?" Nee lieverd, sterker nog, jij bent van onschatbare waarde voor de aarde, want jij kunt de aarde en de mensen leren over het leven, de liefde en het licht en dat is nu heel belangrijk voor de mensen en de aarde!
*Mytylschool
Een Mytylschool is een school voor lichamelijk gehandicapte kinderen. De kinderen krijgen een geïntegreerd programma van onderwijs in combinatie met therapieën om het kind op deze manier optimaal te laten ontwikkelen. Een aantal voorbeelden: ergotherapie ondersteunt het schrijven met behulp van een optimale houding, fysiotherapie ondersteunt het rekenen door deze kinderen fysiek meer planmatig in de ruimte te laten bewegen. Dit is een voorwaarde om te kunnen gaan rekenen. Ze hebben ook allerlei hulpmiddelen om het kind te ondersteunen.


*Reiki en Shiatsu
Reiki is een Japans woord. Het duidt de energie (Ki) aan, die alles wat leeft in stand houdt. Het is ook de naam voor een geneeswijze die erop is gericht die energie in een mensenlichaam in balans te brengen. Met Reiki kun je vaak beter voelen waar er blokkades zitten en waar dus de levensenergie blokkeert. Vervolgens kun je die plekken aanraken. Op die manier wordt extra energie, die dus Reiki wordt genoemd, naar die plek gestuurd. Hierdoor kan pijn worden verminderd of zelfs verdwijnen.

Shiatsu werkt ongeveer net zo. Shiatsu betekent "vingerdruk". De traditionele acupunctuurpunten worden nu niet met naalden behandeld, maar door aanraking, hetzij met druk (van vingers, handen of voeten) op de punten, hetzij door massage van de energiebanen (meridianen) waarop de punten liggen. Het is een drukpuntmassage en werkt op de energiebanen. De energie kan geblokkeerd zijn en door drukpuntmassage kun je de blokkades verminderen en/of opheffen.

Door Toinette Loeffen