Het groeiproces van ons gezin

Monique Woutersen reageerde via de email op het artikel `Onderwijs: recht of plicht?' van Peggy Lesquillier. Zij vond het geschrevene zo herkenbaar dat ze het initiatief heeft genomen over dit onderwerp een gesprek aan te gaan met de schoolbegeleider vande school van haar kinderen. Dit gesprek heeft nog niet plaats gevonden, maar ze heeft wel voor ons haar verhaal opgeschreven waarin duidelijk wordt waarom ze een dergelijk gesprek wil voeren.

Gesprek met de schoolbegeleider

Het was mijn oudste zus die een jaar of drie geleden met een krantenartikel kwam over nieuwetijdskinderen. "Misschien herken je jullie kinderen erin” zei ze. Na het artikel gelezen te hebben was mijn antwoord “ja, ik herken hen hierin, maar ik herken ook mezelf': Mijn zus was enthousiast want ook zij zag herkenning bij zichzelf. Het hoe en waarom mijn man en ik volmondig kunnen zeggen dat onze oudste twee kinderen van de nieuwe tijd zijn komt in het navolgend verhaal naarvoren.

Allereerst stel ik mezelf voor. Ik ben Monique Woutersen, gehuwd met Arnoud en we hebben drie kinderen, Inge (10 1/2 jaar), Lisa (8 jaar) en Lucas (1 jaar) . Het verhaal staat voornamelijk geschreven in de ik-vorm omdat de kinderen zich tot mij richten. Arnoud slaat de situaties op een afstand gade. Het was in eerste instantie allemaal vreemd voor hem: zijn kinderen die vreemde uitlatingen deden en paranormale waarnemingen hadden. Uiteindelijk realiseert hij zich ook dat hij er niet meer omheen kan. Wij noemen hem ons ankertje die de kinderen en ik nodig hebben.

Al kort na de geboorte van Inge merkte ik dat ze zich anders ontwikkelde dan, hetgeen zo ogenschijnlijk, vergelijkbaar was bij familie en vrienden. He was een super alert kindje dat weinig slaap nodig had. Intuïtief voelde ik dat zij slapen nutteloos vond omdat er zoveel te leren viel. En leren deed ze met zo’n gemak dat ik in haar peutertijd suggereerde dat Inge wel eens een hoogbegaafd kind kon zijn. In die tijd merkte ik ook dat zij over telepathische gaven beschikte: zij bevestigde soms mijn gedachten en deed voorspellingen die enkele minuten later uitkwamen. In het begin schrok ik daar wel van, alhoewel ik het niet echt vreemd vond. Ik herkende mezelf er namelijk in. Inge heeft een moeilijke baby- en peutertijd gehad. Zij kon heel moeilijk wennen aan haar omgeving en voelde de stemmingen van anderen sterk aan. Zonder mij voelde zij zich vaak onveilig en had ze verlatingsangst. Ik ging in die tijd veelal intuïtief met Inge om en kon haar begrijpen. Voortdurend kreeg ik de spiegel voorgehouden waarin rechtvaardigheid een rol speelde. Ik raakte daardoor mijn `opvoedersrol’ kwijt en ging te veel op in de wijsheid van Inge. Dit resulteerde in een soort machtsrol die Inge ging spelen en 's nachts nog slechter ging slapen. Een opvoedingstherapeute adviseerde me om Inge overzicht te laten houden over haar keuzemogelijkheden om de prikkels voor haar te beperken.
Bijvoorbeeld kiezen uit drie snoepjes in plaats van uit een gevulde snoeptrommel. Ook raadde ze me aan juist wel mijn grenzen te stellen. Door het opvolgen van deze twee adviezen ging Inge uiteindelijk na 3 1/2 jaar 's nachts doorslapen en kwam er een veiligheidspatroon in haar leven.

Tijdens de peutertijd is Inge twee keer veranderd van peuterspeelzaal. De eerste peuterspeelzaal was te prestatiegericht en te rationeel ingesteld. Bij de tweede peuterspeelzaal waren er te veel kinderen. Hierdoor kreeg Inge geen overzicht over de situatie. Ook werden er geen duidelijke grenzen gesteld waardoor Inge niet de veiligheid voelde die ze nodig had.
Het eerste schooljaar was net als de peuterspeelzaal een complete ramp. Haar eerste basisschool was ook te veel gericht op prestaties en te rationeel. Daarnaast voelde Inge zich constant bedreigd door de onverwachtse handelingen van kinderen en raakte ze de
voor haar gestelde grenzen wederom kwijt. Door twee jaar kleuteren bij een kleuterjuf die intuïtief was ingesteld, kwam Inge eindelijk uit haar schulp. Om zich veilig te voelen is het voor Inge heel belangrijk om een juf te hebben die lief is maar die ook grenzen stelt. Op school is Inge te veel afhankelijk van een leerkracht want als de relatie met haar of hem niet klikt, is haar zelfvertrouwen en eigenwaarde breekbaar. Tijdens haar derde schooljaar (Inge was toen 7) zijn wij van woonplaats veranderd. Op de huidige school voelt Inge zich over het algemeen goed, mits ze een goede relatie met de leerkracht kan opbouwen.

Lisa, onze tweede dochter, was ten opzichte van haar zus een rustiger kind. Zij accepteerde veel meer het baby-zijn en het leerproces van peuter zijn. Ze maakte met iedereen contact. Ook haar verbale ontwikkeling verliep vlot. Toen ze 2 jaar was sprak zij, net als haar zus, volzinnen. Het was opmerkelijk dat Lisa haar emoties duidelijk kon verwoorden waardoor ze inzichten kon geven in de frustraties die zij opliep.
Lisa is opvallend in de manier van omgang met kinderen en volwassenen. Zij straalt liefde en respect uit. Ze is assertief genoeg om op een respectvolle manier voor zichzelf op te komen. Lisa bezit eigenschappen die overeenkomstig zijn met haar zus: het aanvoelen van andermans stemmingen, een sterk gevoel van rechtvaardigheid en het verlangen op een volwaardige manier aangesproken te worden. Omdat Lisa niet schroomt om voor rechtvaardigheid uit te komen, kunnen reacties van anderen haar uit haar evenwicht brengen. De samenleving accepteert (nog) niet dat een kind andere wijsheden kan bezitten en inzichten heeft die afwijken van oude denk-/belevingspatronen. Hierdoor kunnen er conflictsituaties ontstaan. Het verschil met Inge is dat Lisa wegdroomt in haar eigen wereldje van veiligheid en fantasie, beter kan relativeren en daardoor ook onbezorgder in het leven staat.

Zoals eerder vermeld zijn we, toen Inge 7 jaar was en Lisa 4 1/2, verhuisd. Dit heeft voor ons allen een heilzame werking gehad en zijn we weer tot onszelf gekomen. De vorige leefomgeving had een te grote invloed op de kinderen en mij. Er werd te veel naar uiterlijk en prestatie gekeken. Toen hierin eenmaal verandering kwam en wij allen beter in ons vel gingen zitten, begon Inge opmerkelijke uitlatingen te doen. Beetje bij beetje kwamen er indringende vragen over leven en dood en liet Inge vraagtekens bij mij achter door opmerkingen als "Mamma, dit leven wil ik met" en "Sorry mamma, maar ik heb het gevoel dat jij niet mijn mamma bent". Ook besloot zij definitief vegetariër te worden. De wijze en de diepgang die daarin verborgen lagen, waren bijzonder. In diezelfde periode hebben mijn man en ik besloten haar een intelligentietest te laten doen. Haar hoogbegaafdheid werd bevestigd en aanvaard door de directie op school. Maar omdat het volgens Inge te lang ging duren voordat zij daadwerkelijk de juiste leerstof kreeg, raakte zij in een negatieve spiraal: Inge voelde zich ongelukkiger en de school bood haar geen enkele uitdaging meer. Dit resulteerde in een doorbraak in de bewustzijnsontwikkeling waarin we onomkeerbaar zijn terechtgekomen.
Inge kreeg het ene fysieke probleem na het andere. Tot de dag aanbrak waarop zij haar sleutelbeen brak en kort daarna een witte schim in huis zag. Waarschijnlijk zit er tussen deze twee gebeurtenissen een relatie, want ik heb gelezen dat deze bewustwording kan ontstaan vanuit fysieke pijnen. Lisa zag deze schimmen trouwens ook en ook voor mij waren deze raadselachtige verschijningen nieuw. Ik kon hen gelukkig geruststellen dat ze er niet bang voor hoefden te zijn. Een dag later kreeg Inge een visioen van haar vorig leven. Ik kon niet meekomen met Inges beleving maar kon haar wel geruststellend toespreken. Inge vertelde haar verhaal van A tot Z. Uit wat voor gezin ze kwam, hoe ze dood ging en hoe de Hemel eruit zag. Mijn man en ik hebben nooit in reïncarnatie geloofd en haar beschrijving van het Hiernamaals hebben mij emotioneel binnenste buiten gekeerd. In een ommezwaai was mijn basis weggeslagen.
De volgende schooldag wilde Inge dat ik haar ontdekking aan haar juf vertelde voor het geval zij weer in paniek zou raken als ze weer zou denken aan haar visioen. Ze had me namelijk verteld dat ze was omgekomen toen er een vliegtuig op haar ouderlijk huis neerstortte. Ik wilde dit gesprek met de juf voorlopig uitstellen om zelf eerst een en ander te verwerken. Daarbij komt dat niet iedereen weet hoe er met dit verhaal moet worden omgegaan en daar wilde ik me eerst op voorbereiden. Dit bleek voor Inge niet veilig genoeg en ze heeft het toen op eigen initiatief wel verteld. De juf dacht dat Inge een droom vertelde. Inge was nu in zoverre gerustgesteld dat de juf nu begrip op zou kunnen brengen, als ze geëmotioneerd zou raken bij het horen van vliegtuiggeluid. De dagen daarna ontwikkelden de paranormale vermogens van de kinderen zich in een razendsnel tempo. Zij hadden waarnemingen van aura's, witte en zwarte schimmen en namen ook menselijke gedaantes waar. Ze konden ook gesprekken met hen voeren. De kinderen (en ik) stonden doodsangsten uit, want de ervaringen met deze entiteiten waren zeer negatief. De conditie en gesteldheid van mijn kinderen ging hierdoor snel achteruit. Ik dacht dat mijn gezin zo langzamerhand gek aan het worden was.

Toen ik wat bedaard was, moest ik, of ik wilde of niet, hiermee tevoorschijn komen bij de leerkrachten. Ik wilde voorkomen dat de kinderen niet meer op school konden functioneren. De manifestaties van verschijningen deden zich namelijk vooral 's avonds voor waardoor ze laat gingen slapen. Daarom liet ik de kinderen wat langer uitslapen. De waarnemingen breidde zich later trouwens ook nog uit tot op school waardoor Inge en Lisa zich inderdaad niet goed meer konden concentreren.
De gesprekken op school verliepen wonderbaarlijk goed! Het kwam voor de directie niet nieuw over, er was nog een leerling met dergelijke ervaringen. Ik heb geprobeerd me met die ouders in verbinding te stellen. Helaas hebben zij uit bezorgdheid niet te veel aandacht hieraan willen besteden. De angst dat hun kind misschien weer opnieuw die confrontatie aan zou gaan, was voor hen groot. Wel gaven zij mij een adres van een medium waar ik terecht kon voor hulp. Na een consult bij haar kreeg ik een brochure te lezen over de Stichting Nieuwetijdskinderen. Er gingen deuren voor Arnoud en mij open!! Vanaf december 2000 ontvingen wij het kwartaalblad Kind en Nieuwe Tijd en ik voel me met ons gezin als het ware verhoord. Voor Arnoud was de brochure van de Stichting een aanzet tot het willen accepteren van hetgeen er in zijn gezin gebeurde. Ik heb veel informatie op school afgegeven in de hoop dat ook zij hierin enig inzicht kunnen krijgen. Het is warm ontvangen en binnenkort heb ik hierover een gesprek met de schoolbegeleider.

Om onze kinderen te leren kennen, te begrijpen en te ondersteunen, ben ik direct vanaf het begin esoterische boeken gaan lezen. Dit is een grote studie voor mij geworden en ondersteunt de begeleiding voor ons allen zowel binnen als buiten het gezin. Door het lezen ben ik vrij snel vertrouwd geraakt met de kennis die Inge over het Hiernamaals heeft gegeven. Vaak lees ik later in de boeken terug wat de kinderen bedoelen met hun eerder gemaakte opmerkingen en ik begrijp ze dan beter. Ik ga ook naar lezingen die enigszins met onze belevingen overeenkomen om onze inzichten te vergroten. Mijn man en ik zijn er inmiddels volledig van overtuigd geraakt dat er een kringloop van de ziel is. We zien in dat er een grote taak bij ons als ouders is neergelegd om open te staan naar de kinderen, zodat eenieder verder kan groeien. Wij zijn ons met andere woorden ervan bewust dat de relatie met elkaar er een is om elkaars leraar en leerling te zijn.

In onze familie en vriendenkring praten wij over onze ervaringen met diegenen die hiervoor ontvankelijk zijn. Hierdoor is ook bij hen een immens groot bewustwordingsproces op gang gebracht. Het komt zelfs voor dat ze zichzelf of hun kind beter leren kennen. Onze kinderen vinden het ook bijzonder prettig te weten dat zij niet uitzonderlijk zijn omdat nu bekend is dat er meer kinderen in de familie en vriendenkring zijn met dezelfde waarnemingen en gedachten. Hierdoor voelen zij zichzelf en voelen zij zich nog meer oké. Ik ben onze kinderen dankbaar dat zij ons bewustzijn hebben vergroot want zonder hen zou dit nooit zo intens zijn geweest of misschien zelfs nooit zover zijn gekomen.

De praktijk van het dagelijks leven is niet altijd gemakkelijk. Wij lopen als individu, maar ook als gezin tegen barrières op. Allereerst in de begeleiding naar de kinderen: we moeten als ouders op een lijn zitten. Dat de een daar sneller in mee groeit dan de ander maakt het er niet eenvoudiger op. Kinderen verlangen dat wij als ouders ook in de spiegel kijken en daarmee aan de slag gaan. Het is met altijd makkelijk om samen in je eigen spiegels te kijken en aan de minder goede eigenschappen te werken. Daarnaast vind ik de rolverdeling tussen kind en ouder moeilijk te hanteren. De kinderen verlangen van je dat je ze op alle terreinen als een volwaardig persoon beschouwt. Dat gaat ons niet altijd makkelijk af. Uitleggen over de manier van benaderen geeft niet zo zeer moeite, maar je overziet als ouder sommige situaties nu eenmaal vanuit een ander oogpunt. Een ander punt waar wij mee geconfronteerd worden is om onze intuïtie te leren gebruiken. Dit vraagt bereidwilligheid en veel tijd. Wij realiseren ons dat we in conflictsituaties snel handelen vanuit de ratio terwijl die handelingen eigenlijk in strijd zijn met onze intuïtie. Onze kinderen proberen ons daar dikwijls in te sturen. De kinderen raken ook uit balans als ze oog in oog staan met de samenleving. Deze is veelal keihard en er is weinig hartelijkheid en liefde te vinden. Ze verlangen, zo niet snakken, naar aandacht, liefde en willen gezien worden. En buitenshuis kan je als ouders weinig voor ze doen. Ze moeten zelf kunnen overleven vanuit hun eigen kracht.

Je wilt als ouder niets liever dat je kind zich op een goede voedingsbodem kan ontwikkelen tot een mooi evenwichtig volwassen mens. Arnoud en ik voelen ons geprezen dat er voor ons al een weg is vrijgemaakt naar herkenning en erkenning van deze nieuwe ontwikkelingen. Wij voelen ons niet alleen staan en proberen samen met onze kinderen ons bewustzijn en inzicht te vergroten en te groeien in wijsheid.

Door Monique Woutersen