Onvoorwaardelijke liefde

Joanne van Wijgerden werkt als therapeut en healer. Zij heeft de HealingArts Liquid Light Remedies ontwikkeld en leidt therapeuten op in het werken hiermee. Zij heeft een scala van daarbij passende concepten ontwikkeld, zoals het werken vanuit onvoorwaardelijke liefde. In onderstaand artikel vertelt ze over het belang van onvoorwaardelijke liefde.

Dit artikel wil ik graag beginnen met mijn eigen leerproces t.a.v. mijn eigen kinderen.
In mijn mens-zijn, voorheen als managementtrainer en coach in het bedrijfsleven en nu als therapeut en healer, zie ik het als mijn taak en kwaliteit om een mens in zijn eigenheid te respecteren en iemand te ondersteunen om zijn kwaliteiten vorm te geven in de wereld. Zo kijk ik ook naar mijn eigen kinderen en ik handel vanuit dat bewustzijn vanaf het moment dat ik zwanger van ze was. Maar ook al kijk ik en handel ik zo, wil dat niet zeggen dat ik daarmee voldoende voorbereid was op het proces van opvoeding en wat ik of daarin zelf had te leren.
Toen mijn oudste 7 was (hij is nu 13 jaar), was hij nogal negatief over zichzelf, wilde hij regelmatig dood en bracht hij mij door zijn gedrag tot wanhoop. Het ergste moment dat ik mij hiervan herinner is dat ik een keer geheel buiten mijzelf bij zijn bed stond te schreeuwen dat hij moest ophouden (waarmee weet ik met meer). Hij schrok zo van mijn uitval dat hij als een bevend konijntje in zijn bed lag. Tijdens mijn woede realiseerde ik mij hoe gevoelig hij was, terwijl hij zich buitengewoon ongevoelig gedroeg. Dat inzicht maakte het mij makkelijk mezelf te kalmeren en het op dat moment weer goed te maken met hem.
Om mijn oudste te beschrijven zal ik enkele gedragskenmerken noemen uit die tijd: hij was nogal egoïstisch, deed moeilijk iets voor een ander, kon `dank je wel' of `sorry' heel af en toe over zijn lippen krijgen en hij kon zich, zelfs na een fantastische verjaardag, niet tevreden voelen. Daarnaast wilde hij heel graag de beste zijn en hij vond zichzelf een mislukkeling als iets een keer niet perfect ging. Hij was uiterst kritisch naar mijn man en mij, maar als dubbele ram (zowel zijn sterrenbeeld als zijn ascendant is ram; de ascendant staat voor hoe hij overkomt in de wereld) was hij heel moeilijk aanspreekbaar op zijn eigen gedrag. Daarnaast uitte zijn gevoelige aard zich in het feit dat hij mijn man en mij absoluut niet kon missen en hij moest om onduidelijke redenen iedere dag huilen op school. Kortom, er waren dagelijks confrontaties. Ik betrapte mijzelf erop dat ik af en toe geen raad met hem wist.

Op een dag realiseerde ik mij dat ik heel veel van hem hield toen hij geboren werd en ook nog toen hij een jaar was. Daarna waren er nogal wat `mitsen en maren' in mijn liefdesrelatie met hem geslopen. Het was een soort voorwaardelijke liefde geworden. Toen ik mij dat realiseerde en terugdacht aan zijn peutertijd, aan dat jochie waarmee ik schaterend op de wipkip zat, was het eigenlijk heel makkelijk om weer die onvoorwaardelijke liefde in mijzelf te voelen die ik vroeger ook voor hem voelde.
Toen ik de beslissing genomen had om voortaan zo naar hem te kijken, niet zomaar een moment, maar iedere dag, veranderde alles aan hem. Een hulp hierbij was voor mij dat ik hem zag zoals hij nu was, maar tegelijkertijd in hem dat stralende eenjarige gozertje zag. Mijn zoon werd veel beter aanspreekbaar. Als ik hem nu met iets confronteerde dan deed ik dat vanuit liefde en openheid. Het was geen aanval van: `Wat heb je nu weer gedaan', maar een open bespreken van de situatie. En het wonder dat geschiedde was dat hij bijvoorbeeld zei: `Je hebt gelijk mam,' of 'Dat was stom van mij,' of 'Zo bedoelde ik het eigenlijk ook niet.'
Mijn oudste heeft zich ontwikkeld tot een sociale gast die oog heeft voor andere kinderen. Hij houdt nog steeds van competitie en is regelmatig haantje de voorste, maar hij weet de ontspanning er beter in te houden. Hij is buitengewoon zelfstandig voor zijn leeftijd, maar komt ook uit voor zijn aanhankelijkheid naar ons. En die aanhankelijkheid is geheel wederzijds.

Sinds deze ervaring met mijn zoon merk ik dat ik bij de begeleiding van ouders steeds weer het concept van onvoorwaardelijke liefde gebruik. Als ouders met hun kind bij mij komen, is het concept van onvoorwaardelijke liefde bij wijze van spreken een vast agendapunt.

De meeste kinderen zijn als ze geboren worden nog helemaal in verbinding met zichzelf, met hun eigen levenswijsheid, met hun Kern. Het is makkelijk voor ouders om van zo'n hoopje liefde te houden. Het verschilt van kind tot kind, maar na zo'n anderhalf jaar beginnen de eigenaardigheden van een kind zich te ontvouwen; het ontwikkelen van een persoonlijkheid met minder leuke karaktertrekken. Soms worden ouders daarnaast ook nog geconfronteerd met intuïtieve vaardigheden, of met hoogbegaafdheid waar ze zich geen raad mee weten en waar ze in eerste instantie verdedigend op reageren. Verdedigend reageren doe je als ouder altijd vanuit de aards gebonden persoonlijkheid die de huidige gang van zaken graag onder controle wil houden. Ouders gedragen zich vaak normerend, afstraffend en ontmoedigend ten opzichte van het kind. Wij noemen dat opvoeding. Het kind voelt zich echter door deze opvoedkundig bedoelde aanmerkingen ontkend in wie hij is, maar hij is zichzelf niet bewust wat voor consequenties dat heeft. Omdat een kind (tot hij 12 jaar is) altijd van de ouders houdt - hoe ze hem ook behandelen - past hij het beeld dat hij van zichzelf heeft aan. Dus als de ouders hem vooral op het gedrag aanspreken, verliest het kind de verbinding met zijn diepere zelf. Het gevolg is dat een kind dat de verbinding met zichzelf kwijtraakt, het gevoel van geluk in zichzelf verliest en daarmee het plezier dat bij de verbinding met het Zelf hoort. Daardoor wordt zijn gedrag extremer, tot het moment dat ouders het niet meer aankunnen en hulp gaan zoeken. Hier kunnen soms jaren overheen gaan.

Als ik in een therapeutische sessie met de moeder werk (waar het kind niet bij is), dan kijk ik met haar zowel naar haar eigen kind-zijn als naar haar zoon of dochter. Vaak blijkt dat onverwerkte pijn in haar eigen kindertijd een objectief beeld van haar kind vertroebelt.
Ik zoek dan met de moeder naar een moment in het leven van haar kind waar zij dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde voelde. Dat is vaak een zeer indringend moment dat bij
de betreffende ouder veel emoties losmaakt. Vervolgens help ik de ouder om met dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde in gedachten naar haar kind te kijken in de leeftijd die het nu heeft. Wat dan gebeurt, vind ik nog steeds een wonder. Het kind begint in het beeld van de moeder tegen haar terug te praten. Het zegt dan bijvoorbeeld: `Fijn mam, dat je ziet wie ik ben,' of 'Mam, ik ben er altijd voor je: De moeder opent zich voor het wezenlijke van het kind en het kind voelt zich eindelijk erkend in wie het is. Dat geeft zoveel ontroering en blijdschap bij beiden.

Het leuke is dat een kind dit oppikt, zelfs als je het niet letterlijk tegen hem uitspreekt. Ik wil twee voorbeelden geven. Een daarvan is van een jongetje van 17 maanden! Zijn moeder was met hem bij mij, omdat hij slecht kon slapen, veel huilde, volgens de moeder niet gelukkig was en zich amper liet knuffelen. Omdat hij zo jong was, werkte ik met hem via zijn moeder, terwijl hij gewoon in mijn praktijkruimte aanwezig was. Terwijl wij werkten aan het gevoel van onvoorwaardelijke liefde van het jongetje voor zichzelf, begon het jongetje gedrag te vertonen dat hij nog nooit vertoond had. Hij begon te schateren, sloeg met zijn handjes op zijn moeders benen en knuffelde zijn broertje dat ook in dezelfde ruimte was. Direct na de sessie zaten moeder en zoon innig te knuffelen en straalde het jochie van geluk. Kort daarna sliep hij door en hij zat zichtbaar goed in zijn vel.



Een ander voorbeeld is van een meisje van acht jaar dat met beide ouders kwam. Eerst hielp ik de moeder om haar eigen verleden te helen. Vervolgens keek zij naar haar dochter vanuit onvoorwaardelijke liefde. Haar dochter begon toen in de aangrenzende ruimte te schateren van plezier. Toen ik daarna met het meisje werkte, was het makkelijk haar te aarden en liefde voor zichzelf te laten voelen, iets wat voor die tijd heel moeilijk was.

Het simpelste criterium voor een ouder om te weten of hij vanuit onvoorwaardelijke liefde handelt is of hij geniet van het kind. Genieten en plezier maken is een kenmerk van in verbinding met het Zelf zijn. Wanneer een ouder die verbinding met zichzelf heeft, staat hij open voor de Kern van het kind.
Kunt u zich voorstellen dat sinds ik mij hiervan bewust ben (als ouder) en daar naar handel, het heel goed gaat met alle drie mijn kinderen en dat wij heel veel plezier hebben? Er zijn verbazend weinig conflicten. En als ik een conflict heb met mijn oudste dan is dit open bespreekbaar. Door mijn liefde (en mijn mans liefde), waarvan hij steeds weer voelt dat wij daar oprecht en integer in zijn, smelt zijn boosheid en kunnen we afspreken wat een ieder doet om het conflict op te lossen.

Door Joanne van Wijgerden